من‌نوشت‌ها!

اگر بنا باشد به چیزی افتخار کنم، یکی‌اش این است که وام‌دارِ هیچ بنی‌بشری نبوده‌ام. وام‌دارِ هیچ عنوان و برچسبی هم نبوده‌ام. خوشحالم که اگر کسی بخواهد به دیگری معرفی‌ام کند، می‌گوید «حسامِ مطهریِ خانهٔ کتابِ اشا». نمی‌گویند «حسام مطهریِ…

یک روز می‌روم

نمی‌دانم کِی، ولی یک روز از این‌جا خواهم رفت. می‌روم جایی که مردمش هنوز بویِ تنِ گوسفند را می‌فهمند، صدایِ‌ رود را می‌نوشند، تن‌شان را به باران می‌سپرند… یک روز می‌روم.

بیرون کشیدنِ آقای معلم از لایِ زرورق

معلمی داشتم که نقاب نداشت. خودش بود. وقتی معلمی می‌کرد با وقتی که کنارِ پسر و دخترش بود فرقی نداشت. همان‌جوری بینِ دوستانش بود که بینِ بقیهٔ مردم بود. معلمی بود که نمی‌دانم ماشین داشت یا نه. چون بارها دیده…

فاقد شیء، معطی شیء نمی‌شود

کتاب‌خوانی در ایران هرگز با شیوهٔ دولتی به فرهنگ تبدیل نخواهد شد. همان‌گونه که ترویجِ حجاب با این شیوه نتیجهٔ معکوس داده است. در واقع سیاست‌ها و روش‌هایِ دولت (به معنای عام) چنان با «فرهنگ» در تضاد است که نمی‌توان…

به ویراستاران اعتماد کنید، من ضامن!

فکر می‌کردم دیگر دورهٔ ذره ذره زجر کشیدن و همت کردن و به جایی رسیدن گذشته است. این‌قدر مطمئن بودم که به هر کاری با بدبینی نگاه می‌کردم. ولی با چشم‌هایِ خودم شاهدِ تولدِ نوزادی بودم که حالا بزرگ شده،…

آه… رؤیای نویسنده شدن!

رؤیای نویسنده شدن… از دفترِ یادداشت‌های شخصی: گاهی دلم می‌خواهد مثلِ گذشته خوش‌خیال باشم. آرزو کنم، برایِ آرزوهام به در و دیوار بکوبم. گاهی این‌جور می‌شوم و خیلی زود به واقعیت برمی‌گردم. مثلِ پایانِ یک سواری در شهرِ بازی، من…

مخاطب سطحی امروز

متأسفانه برایِ مخاطبِ امروز اصلاً مهم نیست که منبع یک خبر یا تحلیل چه‌قدر قابل اعتماد است. در واقع مخاطبِ امروز آن‌قدر سطحی‌ست که به این قبیل مهمات فکر هم نمی‌کند! سطحی بودنِ مخاطب، کودی مناسب برایِ تولدِ قارچ‌گونهٔ وب‌سایت‌هایِ…